Wczoraj byłam u lekarza. Krew wyszła dobrze, markery rakowe w normie, badanie ogólne też dobrze. Wszyscy, którzy pytają i słyszą moją odpowiedź śmieją się buzie, tylko nie mi. Bo gdy tak siedzę w poczekalni, to nieutulony (jak w tej piosence "Nie spoczniemy", której bardzo często słucham) żal przychodzi mimo wszystko. Że się tam w ogóle jest. Że trzeba robić te głupie badania. Że najchętniej, mimo całej mojej sympatii do lekarza, wcale nie mam ochoty go spotykać.
Ostatnio w gorszych momentach ogarnia mnie taki żal, że musiałam i muszę przechodzić przez to wszystko. Nigdy nie pojawia się pytanie "dlaczego ja", bo od razu słyszę odpowiedź "a dlaczego nie?", tylko taki żal, że już nigdy nic nie będzie takie, jak kiedyś. Że na zawsze pożegnałam beztroskę, że strach jest zawsze za rogiem, czasem schowany, czasem wpatrujący się we mnie tymi swoimi ślepiami. Wiem, że raka może mieć każdy, w dowolnym momencie życia, tylko że ja już nie mogę o tym "nie myśleć", tak jak zdrowa reszta. Mnie nigdy nie opuści jego cień.
Moim największym marzeniem byłoby obudzić się z tego snu...
I to jest ta ciężka strona choroby.
Istnieje również druga stroną medalu. Ponieważ nie jestem w stanie zapomnieć o przemijaniu i o tym, że życie to bardzo ograniczony odcinek czasu, dzięki czemu bardziej je doceniam. Już nie marnuję chwil na "nudzeniu się", na wiecznym odpisywaniu na maile, na nie podtrzymywaniu przyjaźni, znajomości podpierając się wymówką "aaa, bo dziś jestem zmęczona", "odpiszę/zadzwonię jutro". Jutra może nie być. Mam tylko dziś. I jedyną ważną rzeczą dziś jest, co z tym "dzisiem" zrobię.
Ostatnio w gorszych momentach ogarnia mnie taki żal, że musiałam i muszę przechodzić przez to wszystko. Nigdy nie pojawia się pytanie "dlaczego ja", bo od razu słyszę odpowiedź "a dlaczego nie?", tylko taki żal, że już nigdy nic nie będzie takie, jak kiedyś. Że na zawsze pożegnałam beztroskę, że strach jest zawsze za rogiem, czasem schowany, czasem wpatrujący się we mnie tymi swoimi ślepiami. Wiem, że raka może mieć każdy, w dowolnym momencie życia, tylko że ja już nie mogę o tym "nie myśleć", tak jak zdrowa reszta. Mnie nigdy nie opuści jego cień.
Moim największym marzeniem byłoby obudzić się z tego snu...
I to jest ta ciężka strona choroby.
Istnieje również druga stroną medalu. Ponieważ nie jestem w stanie zapomnieć o przemijaniu i o tym, że życie to bardzo ograniczony odcinek czasu, dzięki czemu bardziej je doceniam. Już nie marnuję chwil na "nudzeniu się", na wiecznym odpisywaniu na maile, na nie podtrzymywaniu przyjaźni, znajomości podpierając się wymówką "aaa, bo dziś jestem zmęczona", "odpiszę/zadzwonię jutro". Jutra może nie być. Mam tylko dziś. I jedyną ważną rzeczą dziś jest, co z tym "dzisiem" zrobię.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz