poniedziałek, 3 czerwca 2013

Po co to wszystko...

Postanowiłam działać. Postanowiłam, że moje życie nie może mi przelatywać między palcami, tylko muszę naprawdę czuć, że żyję. Realizować moje marzenia, pasje, a nie tylko o nich marzyć. Chcę być widoczna, chcę przekazać to, czego sama się nauczyłam. Chcę zrobić to dla siebie, aby usystematyzować to, co się dzieje, ale także dla innych i być może moją blogową obecnością kogoś zmotywować do działania. 

Miałam raka. Żyję. Mimo najlepszych prognoz, nikt nie może mi zagwarantować tego, że dożyję do emerytury. Może mam rok, może mam 10 lat, może 50. Nie chcę jednak żyć mając nadzieję na te 50 i w związku z tym nic nie robić. Wolę opcję, gdzie żyję tak, jakby jutro miał być koniec, z nadzieją, że pozostała mi cała wieczność.  

Chcę, by ten blog stał się moim łapaczem wspomnień. Żeby to co dla mnie ważne, ciekawe miało tutaj swój ślad. To będzie taki mój zbiór rzeczy, które robię, które chcę robić, i które już zrobiłam. Rzeczy, które razem wzięte są moimi wspomnieniami, które tworzą moje życie. Chcę, by w miarę upływu czasu było ich jak najwięcej. Chcę sobie również udowodnić, że jestem odważna i nie boję się wyjść poza moje własne schematy działań.

Moje najbliższe plany to:
- znów nauczyć się prowadzić samochód, nawet w takim chaosie, jakim są Ateny
- kontynuować moją naukę programowania
- robić zdjęcia, dokumentujące moje życie 
- codziennie pisać, by odzyskać łatwość przelewania myśli na papier
- spotykać ludzi
- podróżować

I o moich postępach chcę pisać właśnie tutaj. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz