wtorek, 4 czerwca 2013

Przez chwilę melancholijnie

Wczoraj byłam u lekarza. Krew wyszła dobrze, markery rakowe w normie, badanie ogólne też dobrze. Wszyscy, którzy pytają i słyszą moją odpowiedź śmieją się buzie, tylko nie mi. Bo gdy tak siedzę w poczekalni, to nieutulony (jak w tej piosence "Nie spoczniemy", której bardzo często słucham) żal przychodzi mimo wszystko. Że się tam w ogóle jest. Że trzeba robić te głupie badania. Że najchętniej, mimo całej mojej sympatii do lekarza, wcale nie mam ochoty go spotykać. 

Ostatnio w gorszych momentach ogarnia mnie taki żal, że musiałam i muszę przechodzić przez to wszystko. Nigdy nie pojawia się pytanie "dlaczego ja", bo od razu słyszę odpowiedź "a dlaczego nie?", tylko taki żal, że już nigdy nic nie będzie takie, jak kiedyś. Że na zawsze pożegnałam beztroskę, że strach jest zawsze za rogiem, czasem schowany, czasem wpatrujący się we mnie tymi swoimi ślepiami. Wiem, że raka może mieć każdy, w dowolnym momencie życia, tylko że ja już nie mogę o tym "nie myśleć", tak jak zdrowa reszta. Mnie nigdy nie opuści jego cień.

Moim największym marzeniem byłoby obudzić się z tego snu... 

I to jest ta ciężka strona choroby. 

Istnieje również druga stroną medalu. Ponieważ nie jestem w stanie zapomnieć o przemijaniu i o tym, że życie to bardzo ograniczony odcinek czasu, dzięki czemu bardziej je doceniam. Już nie marnuję chwil na "nudzeniu się", na wiecznym odpisywaniu na maile, na nie podtrzymywaniu przyjaźni, znajomości podpierając się wymówką "aaa, bo dziś jestem zmęczona", "odpiszę/zadzwonię jutro". Jutra może nie być. Mam tylko dziś. I jedyną ważną rzeczą dziś jest, co z tym "dzisiem" zrobię. 

poniedziałek, 3 czerwca 2013

Po co to wszystko...

Postanowiłam działać. Postanowiłam, że moje życie nie może mi przelatywać między palcami, tylko muszę naprawdę czuć, że żyję. Realizować moje marzenia, pasje, a nie tylko o nich marzyć. Chcę być widoczna, chcę przekazać to, czego sama się nauczyłam. Chcę zrobić to dla siebie, aby usystematyzować to, co się dzieje, ale także dla innych i być może moją blogową obecnością kogoś zmotywować do działania. 

Miałam raka. Żyję. Mimo najlepszych prognoz, nikt nie może mi zagwarantować tego, że dożyję do emerytury. Może mam rok, może mam 10 lat, może 50. Nie chcę jednak żyć mając nadzieję na te 50 i w związku z tym nic nie robić. Wolę opcję, gdzie żyję tak, jakby jutro miał być koniec, z nadzieją, że pozostała mi cała wieczność.  

Chcę, by ten blog stał się moim łapaczem wspomnień. Żeby to co dla mnie ważne, ciekawe miało tutaj swój ślad. To będzie taki mój zbiór rzeczy, które robię, które chcę robić, i które już zrobiłam. Rzeczy, które razem wzięte są moimi wspomnieniami, które tworzą moje życie. Chcę, by w miarę upływu czasu było ich jak najwięcej. Chcę sobie również udowodnić, że jestem odważna i nie boję się wyjść poza moje własne schematy działań.

Moje najbliższe plany to:
- znów nauczyć się prowadzić samochód, nawet w takim chaosie, jakim są Ateny
- kontynuować moją naukę programowania
- robić zdjęcia, dokumentujące moje życie 
- codziennie pisać, by odzyskać łatwość przelewania myśli na papier
- spotykać ludzi
- podróżować

I o moich postępach chcę pisać właśnie tutaj.